vrijdag 25 februari 2011

donderdag 24 februari 2011

Vandaag terug weekend! Winkelen dus. Daaraan gaat eigenlijk al een halve dag verloren. Zonde, maar het moet vaak gebeuren hier omdat we niet te veel ineens kunnen meepakken omdat we ten eerste al geen grote koelkast hebben, die ook nog kan afslaan als het powercut is (en dat is dikwijls!) en we moeten veel in de koelkast bewaren omdat er anders mieren op afkomen of met die warmte hier…. Dus we moeten véél winkelen! We hebben deze keer een moto als taxi gebeld, want dat leek ons wel tof! En dat was het ook! Ik en Tine samen op de moto! Wel grappig, geen helmen, 3 mensen op 1 moto,… De chauffeur reed wel goed voorzichtig. Dat vond ik wel attent, want je hebt echt sommigen die er gewoon doorrazen. Er was wel wat teveel wind, waardoor ik niet ten volle van het zicht kon genieten door mijn spleetogen. Maar ja, het was tof! In de winkel hebben we wel een uurtje rondgereden. Dan hebben we de taxi teruggenomen, want we hebben kei veel tonnen water ingeslagen, en dat gaat echt niet te voet mee. Verder hebben we niet veel meer gedaan. De dag was zo snel om! Ik en Tine wilden nog een massage laten doen (een uurtje voor 5 euro trouwens :p), maar de vrouwen waren er niet. Iets voor volgend weekend dus. Oh en zwemmen wil ik echt ook zo graag doen, maar het komt er maar niet van. Vandaag heb ik met het eten van een kokosnoot lelijk in mijn vinger gesneden. Ik wilde met een gewoon smeermes het witte vruchtvlees van het harde schaal tillen, maar gleed uit. Een kei grote snee! En bloed gutste er gewoon uit! Nooit gezien! Het bleef echt kei lang stromen! Ben onder de kraan gaan hangen boven de gootsteen in de keuken. Het afwaswater dat er nog in zat, werd echt gewoon bloedrood! Zoveel bloed uit zo’n kleine snee! Niet normaal! Het doet nu nog steeds pijn en is gezwollen. Ik zal maar voorzichtig zijn dat er geen bacterie in komt zoals met Tine haar voet, want die heeft een week thuis gezeten en veel dokterskosten moeten betalen… ’S avonds hebben we spaghetti carbonara met spek gegeten. Lekker! En er hing een nieuw huisdier boven ons hoofd op het terras! Mutua, de vleermuis. Echt een hele grote! Alles lijkt hier zoveel groter dan bij ons! Griezelig! Vandaag ga ik toch weer redelijk vroeg slapen, want morgen gaan we naar een kerk, samen met een leerkracht van school. Het is een speciale mis met heel veel Afrikaans zingen enzo! Ben eens benieuwd. En daarna gaan we Ukunda bezoeken. ’s Avonds gaan we terug naar het concertje van Kim for Love, samen met de andere Belgen van het Rainbowteam. Dat zal ons laatste avondje met hun worden. Maandag morgen vertrekken ze…. Vind ik wel spijtig…

20 februari

Vandaag leidde leerkracht Mutua ons rond in Ukunda. We kwamen eerst voorbij het kleine vliegveld dat vlak naast onze huisjes ligt. Daar wandelden we door het dorpje waar best ook wel armoede heerst zoals in de huisjes naast de school. Wel zijn er meerdere huisjes die van steen zijn, maar toch allemaal vrij klein. We hebben de woning van de moeder van Mutua gezien. Een ruimte is er verdeeld in verschillende plaatsen, afgescheiden met lakens. Een klein tv-toestel stond aan. De moeder maakte voor ons direct plaats op de bank. Mutua stelde zijn moeder en zijn 3 broers voor. Eens we vertrokken werd Mutua teruggeroepen door zijn moeder, omdat ze boos was dat hij ons geen eten en drinken had aangeboden. Maar dat vonden we geen probleem. Alle Kenianen zijn hier zo lief, en hebben al zo weinig. De kinderen in het dorpje zagen ons als blanken al van ver komen! Ze riepen allemaal “Jambo! Sweets?” Echt elk kind vraagt hier om snoep. Dat zijn ze waarschijnlijk al gewoon van andere blanke toeristen. Uit het dorpje kwamen we op de grote weg alle winkels en plaatselijke shopjes. We zijn er eerst naar de kerk geweest. Dat was wel een hele belevenis want dat is helemaal anders dan in België. De viering was protestants en was te doen in een grote studio in een appartementsgebouw. Raar. De zaal was mooi versierd met gekleurde lakens die speciaal gedrapeerd waren. Voor te zitten waren er tuinstoelen. Er was een mannelijke en een vrouwelijke priester. De man was in een kostuum en sprak Engels. De vrouw in mooie Afrikaanse kleren en vertaalde in Swahili. Ze maakten veel grapjes tijdens hun speechen en preken en echt iedereen in de kerk lachte gewoon mee. De mensen die naar de kerk kwamen, waren allemaal mooi opgetut in hun zondagse kleren. De meesten hadden ook een eigen bijbel mee en een notitieblok om dingen op te schrijven die de priester zegt. De viering duurde hier echt wel heel lang. Vanaf 9u tot 13u! Wij zijn om 10u pas gegaan. Het eerste deel was heel leuk om te zien. Wel drie kwartier aan een stuk dansen en zongen de Kenianen. Ze leven zich echt helemaal in, met hun ogen toe, vingers in de lucht naar God, en dansen! Er waren gezangen bij dat de mensen tegen elkaars handen moesten klappen en met elkaar moesten dansen. Ook zongen verschillende mensen die echt helemaal ingenomen waren door het religieuze gezang, afrikaanse kreten zoals “aaiaiaiaiaiaaii”. Echt allemaal heel speciaal om te zien. Spijtig dat ik er geen foto’s van mocht trekken, dat was niet toegelaten. Na het zingen was het de beurt aan de pastoor om een anderhalfuur-durende speech te houden over problemen in het huwelijk en hoe je je als man en vrouw moet gedragen, wat de taken zijn binnen het gezin enzoverder. De inhoud voor de mensen was best wel interessant, maar voor mij was het gewoon zooooo saai! Het duurde gewoon veel telang en je kon ook niet alles verstaan met het Swahili ertussen… We zijn ook nog naar voren gekomen om ‘holy oil’ op ons voorhoofd te laten deppen. Speciaal. En op het einde mochten alle ‘visitors’ naar voren komen. Voor ons deed de priester een speciaal gebed. We werden helemaal vereerd. Raar. Daarna kregen we nog cola aangeboden en ook nog allerlei folders. We kregen zelfs een blad om ons adres in te vullen, maar dat hebben we niet gedaan, want zo lijkt het alsof ze later, zoals bij ons Jehova, aan de deur zullen komen voor alles en nog wat. Daarna moesten we nog even blijven, want de priester wilde een persoonlijk gesprek met de nieuwelingen. We hebben het met hem gehad over ons vrijwilligerswerk en over zijn thema, nl. het huwelijk. We waren echt wel blij, als we mochten vertrekken! Zo lang heeft het daar geduurd! Daarna zijn we met de langs de shops gegaan van Ukunda. Leuk om te zien en sfeervol! ’s Namiddags zijn we nog met de matatu naar Kim for love gegaan. . Hier heb ik wel geleerd dat je veel klein geld op zak moet hebbe, anders moet je kei lang wachten op je wisselgeld. Deze avond zijn we nog iets gaan eten met het rainbowteam… Hun laatste avond. Het was gezellig.

21 februari

Vandaag terug school. Deze week zijn het examens! Zelfs de kleuterklassen! Vandaag had ik het mentaal wel zwaar. De testen waren echt boven het niveau van de kinderen. Ze moesten dingen doen die ze nog niet eens geleerd hadden. Echt elk kind moest je persoonlijk begeleiden. Soms gewoon dingen voorzeggen, omdat ze anders alles fout zouden hebben. Ze moesten gewoon al woordjes lezen terwijl ze enkel nog maar klanken kunnen lezen, ze moesten aftrekkingen doen, terwijl ze enkel nog maar sommen kunnen, en dan nog slechts als ze er bolletjes bij kunnen tekenen. Alles duurde echt heel lang. Iedereen was zo laat klaar, omdat je echt bij iedereen apart moest rond gaan en helpen. De kleuters konden zich uiteindelijk nog maar amper concentreren. Porrige, hun ontbijt kregen ze anderhalf later dan normaal, de middagpauze voor hen viel later…. Erg. In de namiddag zijn er kleuters die doodop zijn en normaal slapen. Nu moesten ze nóg een examen maken! Hierbij riepen we elke kleuter één voor één naar voren om met ons het examen ‘Reading’ te maken. Sommige kleuters barstten bijna in tranen uit omdat ze speciaal moesten wakker worden voor de test en echt zo moe waren. Zielig. Hopelijk gaat het morgen beter. Na de klasdag hebben we met zijn allen nog op zolder geholpen om alle gekregen pennenzakken uit te laden en daarna alle pennen, kleurtjes, stiften, latten, slijpers, en gommen netjes te verdelen over elke pennenzak. Zo krijgt elk kind een mee naar huis. Voor in de school hebben de klassen van de lagere school ook mooie pennenzakken gekregen. Zo heeft ieder kind zijn eigen pennenzak met toebehoren en moet niet altijd geleend worden bij anderen, wat dikwijls wel een probleem was, omdat er zoveel tekorten waren. Het werken ging daarmee dus niet voorruit. Dat is nu al een mooie verbetering. Deze week kunnen we zelf nog niet veel doen in de klassen omwille van de examens, maar woensdag gaan we aan James en de leerkrachten al enkele dingen voorstellen wie we willen aanpakken en wat we willen introduceren. Dus in overleg en samenwerking met elkaar gaan we hier dus stappen zetten naar beter onderwijs.

22 februari ’11

Vandaag, dinsdag, weer school zoals gisteren. Examens. Vandaag kregen de kleuters examen science, social skills en creative art. Dat was al iets meer op hun niveau dan gisteren, maar niet veel. We moeten bij sommige oefeningen gewoon dingen voorzeggen, omdat ze het niet kunnen. En we rekenen dingen goed, als ze het maar voor de helft juist doen,… Zelfs de kindjes Shukrani en Baraka, die nog maar pas naar school gaan, en dus nog niet veel kunnen, hebben we 50% gegeven. Het verbeteren en geven van punten nemen ze hier echt niet zo nauw. Zelfs in de hogere klassen is afkijken gewoon toegelaten. Morgen ga ik een eerste turnlesje geven. En overmorgen creative art, maar ik ga eerst nog alles bespreken met de leerkracht van de klas. Morgen middag (14u) mogen de kinderen al naar huis, omwille van de examens. Dan gaan we aan Mr. James, de directeur, alles voorstellen wat we willen doen, onder andere het stappenplan van de beertjes van Meichenbaum, met het zelfontworpen kindje. Dat is een methode die ze in België ook gebruiken om probleemoplossend te denken. Hopelijk is iedereen enthousiast. Ook willen we in de kleuterklassen een weekkalender introduceren, met pictogrammen van de dagen zoals de maan voor ‘Monday’, enzoverder. Want kinderen die ratelen hier gewoon alles af en zeggen de leerkracht na,maar beseffen gewoon niet wat ze aan het zeggen zijn en wat het betekent. Dus nu maken we het wat concreter en visueler. Dat zullen we met andere lessen ook doen.
Na school zijn we gaan kijken in de dorpje naast de school. Daar zijn ze begonnen met het bouwen van een nieuw huisje voor de twee jongens Baraka en Shukrani. Dat waren twee verwaarloosde kindjes die nu pas op onze school zitten. Hun vader zorgt niet voor hen, en ze krijgen nu onderkomen bij een vrouw uit het dorp. Maar omdat haar huisje te klein is, wordt er dus een nieuw speciaal voorn hen gebouwd. Ik ga er foto’s van trekken om zo de evolutie van de bouw te kunnen zien. Het wordt dus zo’n hutje met golfplaten, takken en bladeren,… In het dorpje zijn we ook nog zeep gaan kopen. Ze hebben daar Aloë Vera-planten staan waarmee ze zeep kunnen maken. We hebben zo 1 klompje gekocht voor 150 shilling (1.5 euro). Deze avond me er nog mee gewassen en het was goeie! In het dorpje hebben ook nog een clown gezien. Het was een man die als vrouw verkleed was met kussens op zijn borst en op zijn achterwerk. Zijn gezicht was wit gepoederd en hij had iets in zijn mond, waarmee hij piepgeluidjes kon maken. Hij kneep dan in 1 van zijn lichaamsdelen of drukte op een blaadje op de grond, en dan maakte hij zo’n piepgeluid. Alle kinderen en volwassenen moesten er hier wel hard om lachen. Wij begrepen eerst niet goed of de man, een gek was, of wel degelijk een entertainer. Maar uiteindelijk bleek het toch het laatste te zijn. Je hebt hier zo groepjes clowns die scholen afgaan om de kinderen te animeren. Je merkt wel dat ze hier een ander niveau van humor hebben. Deze avond hebben we verloren brood gegeten. Heel erg lekker. Hebben zelfs nog over. Morgen nog eens dan… Want we kunnen nog niet naar de winkel, omdat we morgen uitzonderlijk ook naar school moeten. Deze avond hebben we nog samen gezeten om wat dingen voor de volgende dagen en voor school te overlopen. Alles komt in orde. Ik heb echt zin om in de klas aan het werk te gaan!

23 februari

We hebben onze ideeën nog niet aan de headteacher kunnen voorleggen, omdat hij weg was, en later nog in vergadering. Dus dat is iets voor morgen vroeg. We hebben eveneens ook al een lijstje gemaakt met dingen die we graag anders zien, of willen veranderen. Zoals bijvoorbeeld het op slot doen van de klasdeuren tijdens de breaks. Want nu er nieuwe pennenzakken zijn uitgedeeld, wordt er de laatste dagen veel van elkaar gestolen. Kinderen kunnen dit gewoon onopgemerkt doen tijdens de breaks. Want er is niemand in de klas of in de gang. Ook gaan we nog iets zeggen over het feit dat de kinderen met de laagste punten niet van achter in de klas moeten zitten. James wil dit zo omdat hij denkt dat het motiverend zou werken voor de zwakkeren om beter hun best te doen. Maar dat tegendeel moeten we dus bewijzen en uitleggen aan James. Ook het idee van een ‘Time-out chair’ gaan we aanhalen en ook nog dat iedereen respect moet hebben voor materiaal. Want velen schrijven gewoon op hun banken, zelfs leerkrachten. Ook hoe kinderen omgaan met potloden laat soms echt de wensen over. In de kleuterklas bijten sommige kleuters gewoon het punt van hun potlood of breken ze het, om toch maar naar voren te kunnen komen en te kunnen slijpen. Dat doen ze, ofwel geweldig graag, ofwel is het uitstel om niet te hoeven werken. Dus morgen gaan we zo’n zaken ook aan de directeur melden en daarna, tijdens de assembly, ook aan de kinderen. Dan zullen we voor de eerste keer ook eens iets op dat podium zeggen voor de hele school. Dat vond James wel belangrijk, want zo zien de kinderen ook dat wij, vrijwilligers, ook iets te zeggen hebben in de school en dat ze naar ons ook moeten luisteren en ons respecteren. De kinderen begin ik ook al meer in de hand te krijgen. Tijdens breaks spreek ik ook al vaak kinderen aan, niet van mijn klas. Wat ik hier wel grappig vindt, is dat als je iemand tot de orde moet roepen, gewoon kunt zeggen “Wewe!” Dat bekent ‘Jij (daar)!’ Ze weten direct dat we het tegen hen hebben. In België zou dit al niet gaan, want als je kordaat wil optreden en je zegt gewoon: ‘Jij! Raap dat eens op!” Dan lopen ze gewoon door en luisteren niet eens. In België ben je al verplicht om de namen te kennen om iemand tot de orde te roepen. Hier roept elke leerkracht gewoon: “Wewe!” Gemakkelijk! Dat had ik daarstraks ook gedaan bij een jongen die kroonkurken in het rond gooide. Toen hij mij zag, ging hij er van door en ik riep : “Wewe, come here!” Hij bleef even staan, en kwam dan toch. Ja ja, op “wewe” reageren ze goed :-p
Deze avond zijn we terug naar de bouw van het huisje van Baraka en Shukrani gaan zien. In de gaten die gisteren waren gemaakt, stonden nu palen. Dus waarschijnlijk komen morgen de golfplaten er tegen. Zo dat was het voor vandaag. Weer vroeg mijn bedje in. Morgenavond terug naar het internetcafé om deze laatste berichten nog te posten. Ja, in ons huisje werkt het internet weer even niet meer, omdat ze het kastje zijn komen halen om het te laten maken. Ik hoop echt dat het wordt gemaakt, want tot nu toe zijn het wel wat kosten voor niks…. Maar ja… Dit is Afrika laten we maar denken. Alles polé polé…
Slaapwel!

zaterdag 19 februari 2011

De container!

18 feb

Vandaag is de container op school aangekomen! We hoorden ’s morgens vanuit ons huisje al veel lawaai in de verte. En inderdaad, toen we op school aankwamen stond de container klaar. Tot op de binnenplaats van de school gereden. Alle kinderen stonden buiten de poort vol opwinding te wachten. Wij konden binnen en we zijn direct begonnen met uitladen. Het was wel een grappig zicht om de eerste dozen, banken en kasten eruit te laden. De Kenianen moesten zich overal doorwringen en er boven op gaan zitten. In totaal heeft het 1:20uur geduurd voor de hele container leeg was! Het was echt veel!! Veel kleren, schoenen, superveel schriften, pennenzakken, speelgoed, educatief lesmateriaal, banken, stoelen, kasten, en nog veel meer. Echt ongelofelijk! In de brandende zon moesten we dan alles gaan superviseren en organiseren. Alles in dozen op zolder zetten. Daar zijn we echt de hele dag mee bezig geweest. Iedereen heeft geholpen, ook de leerlingen van de hoogste klassen. De meeste klassen hadden vandaag dus geluk met zo weinig les. We hebben nog veel groepsfoto’s getrokken van de hele school voor de container en kei veel liedjes gezongen. Echt leuk! Zingen doen ze hier heel veel en heel mooi! Dan hebben nog enkele kinderen weer hun breakdance trucken uit de kast gehaald! Zalig! Vandaag was dus echt een zware dag! De hele dag op en neer, en heen en weer lopen met dozen, anderen commanderen,… En dan natuurlijk verbrand in mijn gezicht! Hoewel ik toch dikwijls gesmeerd heb…. ’s Middags hebben we zelfs alle bekers en borden van de leerlingen moeten afwassen, omdat er geen water was, ofwel enkel heel vuil water. We hebben ’s middags dan de bakken gevuld met nieuw, schoon water. Daarbij kwam dat er iets mis was met een van de tonnen, waardoor het water niet meer kon gestopt worden. Het gutste naar beneden uit de watertoren. Hebben er kommen onder geplaatst, maar dan nog talrijke liters kostbaar water verloren. Zonde! Maandag gaan we de schoenen uitdelen en misschien ook al kleren. De schoenen hebben we vandaag ook allemaal gesorteerd op maat. Hopelijk zit er voor iedereen iets bij. Volgende week zijn het ook examens. Dus dan wordt het iets rustiger. Ook krijgen we volgende week vrijdag en de maandag erop vrij omwille van de examens. Tof! Maar toch ga ik dagen moeten inhalen hier, omdat mijn ouders 2 weken komen. Als ik met hen tijd wil doorbrengen, moet ik toch enkele woensdagen (normaal vrije dagen) toch naar school. Hopelijk gaat dat meevallen. Volgende week gaan we ook onze nieuwe werkmethode introduceren waar we in België al veel tijd hebben ingestoken. Nu nog een toneeltje in elkaar steken om het aan te brengen aan de school. En de eerste lessen zullen vanaf volgende week ook van start gaan, maar we doen het geleidelijk aan.
Zo, vandaag gaan we weer lekker uit eten in de Forty Thieves en daarna misschien nog even naar de Shakatak, de discotheek. Samen met de andere vrijwilligers (vrienden van Katrien). Zij blijven hier tot maandag. Het zal helemaal anders zijn als ze weg zijn….

donderdag 17 februari 2011

dagje vrij en schooldagje!

woensdag 16 feb

Vandaag weer een dagje vrij. Dat hebben we echt wel nodig. Eindelijk nog eens een beetje bijslapen. Want zo elke dag om 6u op, die lange dagen in die warmte is wel zwaar. We zijn gaan winkelen vandaag. Inkopen doen voor ons huisje voor de eerst komende dagen. Vandaag eten we spinaziepuree met worst. En morgen croque monsieur in de pan, en vrijdag gaan we iets eten. Ja we stellen dus altijd een menu op voor 3 dagen omdat we enkel op woensdag en in het weekend kunnen winkelen, dus we moeten zijn dat we genoeg eten bijhebben voor de komende dagen. Op school eten we ’s middags rijst met bonen. Elke dag. Soms ook wel eens bonen met maïs. Veel afwisseling dus! Normaal ben ik helemaal niet zo voor bonen, maar ik vind het hier echt wel lekker. De saus, precies een soort soep waarin de bonen zitten, is echt lekker bij de rijst. En van de porridge ’s morgens krijg ik ook al een hele beker op in tegenstelling tot de andere studenten. De Keniaanse leerkrachten vinden het wel heel leuk, en ook beetje belangrijk dat we hun eten proeven. Het is ook een blijk van respect en beleefdheid. Dus ik ben blij dat ik het hier allemaal zo goed binnenkrijg! Tijdens het koken vandaag heb ik wel wat ongelukken gedaan. We hadden de spinazie gewassen, maar hadden geen zwierder. Dus deed ik de spinazie in een vergiet met daarop een bord en schudde het water er dan zo uit buiten. Maar natuurlijk met het buiten lopen, om zo min mogelijk het water te laten druppen op de grond, loop ik tegen de deur. Oké, eerste keer geen probleem. Maar dan zeggen ze dat een ezel zich geen tweede keer aan dezelfde steen stoot. Natuurlijk, ikke wel! Ik loop weer kei snel naar buiten, blijf achter de deur haken met mn voeten en strompel vooruit. Niet gevallen, gelukkig ook de spinazie niet, maar wel natuurlijk het bord! Honderden stukken! Hopelijk brengen ze geluk. Ja, en nog van die stomiteiten vandaag. Echt mijn dag niet. Vandaag heb ik ook voor de eerste keer in een matatu gereden! Dat is geweldig! Dat is zo’n klein busje (openbaar vervoer) en je betaalt dan 20 shilling (20 eurocent) en je zegt gewoon stop wanneer je eruit wilt. Het geweldige aan de matatu is dat je met zoveel mensen op elkaar gepropt zit. Als er plaats is voor 9 mensen, duwen ze gewoon nog 5 extra mensen bij! Het is echt hilarisch om te zien hoe dicht je op elkaar zit. Ik had zelfs geen stoel, maar zat tegen de deur te leunen. De man die het geld ontvangt die hangt half uit het busje. Als het busje vertrekt, klopt hij op het dag, vertrekt het busje en blijft hij zo uit de deur hangen. Even later schuift hij de deur dan wel toe. Maar echt ongelofelijk hoeveel mensen er in zoiets kleins kunnen. En echt alle soorten mensen, toeristen, kenianen, armen, rijken, Masaai (stammen),…. Moet je echt gezien hebben. Voor de rest vandaag was het een rustige dag. Ik ben nog naar het internetcafé gegaan om te praten met mijn vriend en familie. Dat doet echt wel deugd zo elkaar kunnen zien via webcam.

donderdag 17 februari

Vandaag terug school! Ben goed kunnen opstaan. Goed geslapen en ook voor de eerste keer gedroomd! Wel raar…. Maar dat verklap ik niet. Op school lijken de leerkrachten het ook beter te doen. Vandaag gebruikte Fatuma al meer concreet materiaal en liet de de kleuters daar oefeningen mee doen. Veel leuker voor hen dan zo constant zitten schrijven in schriftjes. Ik heb vandaag ook de zwakkere kinderen begeleid in de klas. Ze zijn echt zo blij als je hen positief bevesitigd. Zelfs de volwassenen. Leuk om te zien. Dat doet mij ook goed. Vandaag heb ik de kinderen na het eten water gegeven. Ze moeten dan allemaal op een rij staan met hun kom waaruit ze gegeten hebben en dan giet ik water in hun kom. Ze zijn echt allemaal zo hevig. Je moet vaak zeggen dat ze netjes moeten aanschuiven. Maar ergens begrijp ik het ook wel. Ze sterven van de dorst en willen allemaal toch zeker wat gedronken hebben. Ik moest enkele keren water uit een grote ton scheppen met mijn kruik. Na een tijdje zat er echt nog weinig in. Dat mocht ik van de kok nimmer uitdelen, omdat hij het nodig had voor te koken. Wel erg, want er stond nog best een lange rij. Voor dat water moeten we toch een oplossing zoeken. Ook om het water tot in de afwaskommen te krijgen. Want dat gaan met een kei lange tuinslang van grote tonnen water op een toren naar beneden. De kok moet dan via de boom op de toren klimmen en zo de tuinslang erin steken. Dan is het nog eens kei lang wachten tot er werkelijk water uit de slang komt… Misschien zou een pomp wel handig zijn. Eens kijken wat we kunnen doen, want enkelen van ons hebben nog sponsorgeld dus… Vandaag ging er ook een container op school aankomen met allerlei materiaal vanuit België. Maar natuurlijk is hier alles polé polé (langzaam).Normaal was de container gepland al twee weken terug, maar nu was hij toch eindelijk in Mombassa. Vanaf is het niet meer zo ver tot hier in Ukunda. Maar blijkbaar is er toch iets mis… Zijn ze die te voet aan dragen ofzo? Het zal wel voor morgen zijn blijkaar. Het is en blijft Afrika hier. Polé, polé! Dus hopelijk morgen en dan kunnen we meehelpen uitladen. Heel het dorp zal wel komen kijken. Een echt belevenis! Tot morgen!